سالگرد پرواز هواپیمایی که دنیا را تکان داد
بست روید: فوریه 1969، یک هواپیمای غول پیکر اولین بار از زمین برخاست و تاریخ هوانوردی را برای همیشه تغییر داد. بوئینگ 747، که بعدها با نام «ملکه آسمان ها» شناخته شد، نه فقط سفرهای هوایی را دگرگون کرد، بلکه شیوه تفکر ایرلاین ها درباره ی ظرفیت و برد پروازی را نیز متحول نمود. سالگرد ورود این جت عظیم به خدمت تجاری، فرصتی است برای مرور داستانی که شروع یک عصر جدید در آسمان ها را رقم زد.
به گزارش بست روید به نقل از خبر آنلاین، بوئینگ ۷۴۷ که با نام «ملکه آسمان ها» شناخته می شود، در کنار کنکورد احتمالاً بزرگترین نماد در بین تمام هواپیماهای تجاری است. این هواپیما با آن کوهان متمایز در عرشه فوقانی، برای اولین بار در فوریه ۱۹۶۹ به پرواز درآمد. ورود این هواپیما به خدمت و سالگردی که این مقاله به آن می پردازد، تقریباً یک سال بعد، یعنی در ۲۲ ژانویه ۱۹۷۰ رخ داد.
از سفارش پان ام تا اولین پرواز شرکت پان ام (پان امریکن ورلد ایرویز) از همان شروع شیفته ایده ۷۴۷ بود. در میانه دهه ۱۹۶۰، گفتگویی ساده اما تاریخی میان ویلیام آلن، مدیرعامل بوئینگ و خوآن تریپ، مدیرعامل پان ام شکل گرفت: «اگر آنرا بسازی، من می خرمش.» آلن پاسخ داد: «اگر بخری، می سازمش.» نتیجه این وعده دوطرفه، سفارش ۲۵ فروند هواپیما به ارزش ۲۰ میلیون دلار برای هر واحد در سال ۱۹۶۶ بود.
جو ساتر به عنوان پدر ۷۴۷ و تیم مهندسانش، با بهره گیری از امکانات نسبتا ساده دهه ۱۹۶۰ میلادی، غیر ممکن را ممکن کردند. توسعه این هواپیمای غول پیکر تنها در عرض چهار سال، هنوز هم یکی از بزرگترین موفقیتهای هوانوردی تجاری به حساب می آید.
تا زمان آماده شدن ۷۴۷، دیگر ایرلاین ها نیز نگران عقب ماندن از پان ام بودند و سفارش های خودرا ثبت کردند. اولین پرواز تجاری این جت در ۲۲ ژانویه ۱۹۷۰ انجام شد؛ با ۳۳۵ مسافر و ۲۰ خدمه از فرودگاه JFK نیویورک به لندن، پروازی که بعدها در تابلوی آبرنگ جان مک کوی ثبت و جاودانه شد.
ناگهان، پروازها مانند کالاهای مصرفی روزمره عرضه شدند و همه این ها به لطف ظرفیت عظیم ۷۴۷ بود. همزمان، خطوط هوایی با تجملاتی تصورناپذیر خصوصاً در ایام اولیه و با سالن های مجلل در عرشه فوقانی فرست کلاس، مشتریان ثروتمند را جذب می کردند.
بعد از پان ام، دیگر خطوط هوایی با شتاب وارد عرصه شدند. TWA در ۲۵ فوریه ۱۹۷۰ دومین اپراتور بود و برای پاسخگویی به نیازهای زیرساختی جت های عظیم، ترمینال اختصاصی ساخت. تا پایان همان سال، شرکتهای آمریکایی و آسیایی، همچون ایر ایندیا و ژاپن ایرلاینز، وارد جمع کاربران ۷۴۷ شدند. ۷۴۷ ژاپن با دکور «باغ های ژاپنی» در هر کلاس پروازی، تجربه ای منحصربه فرد برای مسافران خلق کرد.
فراز و نشیب های اولین سال ها با وجود همه جذابیت ها، مسیر ۷۴۷ هموار نبود. رکود اقتصادی ۱۹۶۹-۱۹۷۰ و بحران نفتی ۱۹۷۳ ضربه سختی به این جت زد. پاشنه آشیلش همان خاصیت متمایزش، یعنی اندازه عظیم بود؛ هر صندلی تنها زمانی اقتصادی بود که پر باشد. پرواز با ظرفیت ۷۰ درصد، مصرف سوخت را تا ۹۵ درصد افزایش می داد و منجر به ضرر خالص برای ایرلاین ها می شد.
ابعاد و برد بی سابقه بوئینگ ۷۴۷ ابعادی داشت که قبل تر غیرقابل تصور بود: طول بدنه ۷۰٫۶ متر، فاصله دو سر بال ۵۹٫۶ متر و ارتفاع ۱۹٫۳ متر. در پیکربندی استاندارد، می توانست بین ۳۶۶ تا ۴۵۲ مسافر را جابه جا کند و در حالت فشرده، ظرفیت به ۵۶۸ نفر می رسید. برد پروازی ۹، ۸۰۰ کیلومتر و سرعت کروز ۰٫۸۴ ماخ، این جت را به ستون فقرات ایرلاین ها تبدیل کرد.
حقایقی از ۷۴۷ ریشه طراحی: طراحی ۷۴۷ برمبنای مناقصه نیروی هوایی آمریکا برای یک هواپیمای ترابری پهن پیکر بود که در آن کابین خلبان بالای عرشه اصلی قرار می گرفت تا بارگیری بوسیله دماغه تاشو صورت گیرد. بوئینگ قرارداد را به لاکهید (C-۵ Galaxy) باخت، اما با پان امریکن برای ساخت نسخه مسافربری برمبنای همین طرح به توافق رسید.
کارخانه اورت: کارخانه بوئینگ در اورت (نزدیک سیاتل) که در سال ۱۹۶۶ مخصوص ساخت ۷۴۷ افتتاح شد، در آن زمان بزرگترین ساختمان جهان از نظر حجم بود و امروزه بازهم در رتبه دوم قرار دارد.
تاریخ سازی آلمانی: در ۲۶ آوریل ۱۹۷۱، شرکت هواپیمایی آلمانی کاندور با بهره گیری از ۷۴۷ برای پروازهای چارتر (ابتدا با ۴۷۰ صندلی اکونومی)، رکورد بیشترین ظرفیت صندلی را در آن زمان ثبت نمود.
تنوع مدل ها: مدل ۷۴۷SP با بدنه ای که بالاتر از ۱۴ متر کوتاه تر شده بود، برد مسافتی بیشتری داشت. مدل ۳۰۰-۷۴۷ برای نخستین بار عرشه فوقانی را طویل تر کرد و آخرین نسخه یعنی ۸-۷۴۷، نسبت به بدنه استاندارد تقریباً ۶ متر طویل تر شد.
نسخه های خاص: دو فروند ۱۰۰-۷۴۷ برای حمل شاتل های فضایی (تا سال ۲۰۱۱) تغییر کاربری یافتند. همین طور چهار فروند ۴۰۰-۷۴۷ به حمل کننده های غول پیکر (Dreamlifter) تبدیل شدند تا قطعات بدنه بوئینگ ۷۸۷ را جابجا کنند.
بیشترین ظرفیت: مدل ۴۰۰D از ۷۴۷ که برای مسیرهای داخلی پرتردد ژاپن ساخته شده بود، گنجایش حمل ۶۲۴ مسافر را داشت.
موتور بوئینگ ۷۴۷؛ مدل GEnx از زمان معرفی، ۷۴۷ با موتورهای مختلفی همچون پرت اند ویتنی JT۹D، رولزرویس RB۲۱۱ و جنرال الکتریک CF۶ پرواز کرده است. اما مدرن ترین نسخه یعنی ۸-۷۴۷ منحصرا از موتورهای GEnx-۲B جنرال الکتریک استفاده می نماید. این موتور با بهره گیری از مواد و فناوری های پیشرفته، موجب کاهش وزن، کاهش صدا و هزینه های نگهداری کمتر شده است. شرکت آلمانی MTU Aero Engines شریک تجاری این برنامه است و مسئولیت توسعه، تولید و مونتاژ محفظه میانی توربین (TCF) را بر عهده دارد.
میراث و تاثیر ۷۴۷ بزرگ ترین موفقیت ۷۴۷، هموار کردن راه برای جت های عظیم تر مانند ایرباس A۳۸۰ بود. فلسفه طراحی ۷۴۷ با کوهان روی عرشه فوقانی بجای دوطبقه بودن، امکان تبدیل آسان به هواپیمای باربری را فراهم می کرد؛ تصمیمی که بر پایه پیش بینی جایگزینی سفرهای مسافری با جت های مافوق صوت گرفته شده بود.
امروزه تعداد کمی از ۸-۷۴۷ مسافربری بازهم فعال می باشند و بیشترشان در لوفت هانزا، ایر چاینا و کورین ایر فعالیت می نمایند. در عین حال، آینده درخشان تر این جت در بخش باربری است؛ جایی که مدلهای باری ۸-۷۴۷ فروش خیلی بیشتری نسبت به نسخه های مسافربری دارند و هنوز هم «ملکه آسمان ها» لقب برازنده ای برای آنست.
کمتر هواپیمایی توانسته است مانند ۷۴۷ قلب مردم را تسخیر کند. با انتخاب بوئینگ ۸-۷۴۷ به عنوان هواپیمای آینده ریاست جمهوری آمریکا (Air Force One)، این هواپیما تا دهه ۲۰۴۰ نیز به همراهی با رؤسای جمهور ایالات متحده ادامه خواهد داد. حتی بعد از پایان تولید در سال ۲۰۲۳ و ناپدید شدن تدریجی آن از پروازهای برنامه ریزی شده، این نماد بالدار هیچ گاه فراموش نخواهد شد.
نوشته شده بر طبق گزارشات aeroreport و simpleflying
b>۲۲۷۳۲۲
منبع: بست روید
این مطلب بست روید چطور بود؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات کاربران در مورد این مطلب بست روید
لطفا شما هم در مورد این مطلب نظر دهید