زمین، زیر نور ماه صورتی
بست روید: فضانوردان ماموریت تاریخی «آرتمیس 2» ناسا در راه حرکت خود به سوی ماه، تصویری بی نظیر و فراتر از انتظار از نیمه تاریک زمین ثبت کرده اند. این عکس که در نگاه اول مانند یک تصویر معمولی از سیاره آبی به نظر می آید، با بهینه سازی حساسیت دوربین، مجموعه ای از پدیده های نادر کیهانی همچون شفق های قطبی همزمان در دو قطب شمال و جنوب، نور زودیاکی و درخشش شهرهای زمین زیر نور کامل ماه را در یک فریم به تصویر کشیده است.
تینا مزدکی_زمانی که «رید وایزمن» (Reid Wiseman)، فضانورد ناسا، در جریان شروع سفر تاریخی خدمه آرتمیس ۲ به سوی ماه در تاریخ ۲ آوریل، دوربین خویش را به سوی زمین گرفت، تصویری را ثبت نمود که در نگاه اول شبیه به تصاویر استاندارد و همیشگی «تیله آبی» (Blue Marble) است. اما نگاهی دقیق تر به این کادر، جزئیات پنهانی را آشکار می کند که این عکس را به یکی از منحصربه فردترین و تأثیرگذارترین تصاویر این ماموریت تبدیل نموده است.
زمین در قلمرو نور «ماه صورتی» هنگام ثبت این عکس با دوربین Nikon D۵، فضاپیمای اوریون (Orion) و خدمه رکوردشکن آن در نیمه تاریک (شب) زمین قرار داشتند. در عین حال، نمای سیاره به طرز شگفت آوری شبیه به روز روشن به نظر می آید. علت این پدیده، تابش شدید نور از جانب «ماه صورتی» (Pink Moon) بود که درست یک روز پیش از پرتاب آرتمیس ۲ از پایگاه فضایی کندی در فلوریدا، به وضعیت بدر کامل رسیده بود.
دوربین وایزمن توانست نور خورشید را که از سطح ماه به زمین بازتاب می شد، با بالا بردن حساسیت حسگرهای خود شکار کند. این نور ملایم ماه سبب شد تا خاصیت های شبانه سیاره با وضوحی غیرعادی خودنمایی کنند؛ به صورتی که با کمی دقت، می توان درخشش نور شهرهای قسمتهایی از اسپانیا، پرتغال، شمال آفریقا، جنوب صحرای آفریقا و برزیل را از فراز اقیانوس اطلس مشاهده کرد.
شکار همزمان دو شفق قطبی در یک قاب جذابیت اصلی این تصویر در زاویه دید وسیع آن نهفته است. از آنجائیکه این فریم جهانی هر دو قطب شمال و جنوب را در خود جای داده، وایزمن موفق به ثبت یک پدیده فوق العاده نادر شده است: نمایش همزمان شفق های قطبی در دو سوی مخالف زمین. در قسمت بالا سمت چپ و پایین سمت راست سیاره، نوارهای موازی سبزرنگی دیده می شوند. این شفق های شمالی و جنوبی زمانی شکل گرفته اند که ذرات حامله بادهای خورشیدی در امتداد خطوط میدان مغناطیسی زمین حرکت کرده و با مولکول های جو برخورد داشته اند.
در لبه پایین و سمت راست سیاره نیز هلال باریکی از نور خورشید دیده می شود که از میان اتمسفر زمین عبور کرده است؛ نشانه ای غافلگیرکننده از این که تنها یک روز از زمان ماه کامل گذشته است.
پرتره ای از منظومه شمسی داخلی فراتر از هلال زمین، توده درخشان و محوی از «نور زودیاکی» (Zodiacal light) در تصویر خودنمایی می کند؛ پدیده ضعیفی که در اثر پراکندگی نور خورشید توسط غبارهای میان سیاره ای ایجاد می شود و گاهی روی زمین به آن «سپیده دم کاذب» می گویند. همین طور در دوردست ها و در گوشه پایین سمت راست قاب، سیاره زهره (Venus) مانند نگینی می درخشد.
ترکیب تصویر زمین در پیش زمنه، شفق های قطبی در قطبین، انکسار نور خورشید در اتمسفر، غبارهای درخشان کیهانی و سیاره زهره، به این عکس حسی شبیه به یک «عکس خانوادگی از بخش داخلی منظومه شمسی» بخشیده است. رید وایزمن با این تک فریم، زمین را از قالب آشنای یک تیله آبی رنگ خارج کرده و آنرا در قالب حقیقی خود به معرض نمایش گذاشته است: سیاره ای زنده، شارژ شده با انرژی خورشیدی و غرق در نور ماه، در بستر حقیقی کیهان.
منبع: livescience
این مطلب بست روید چطور بود؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات کاربران در مورد این مطلب بست روید
لطفا شما هم در مورد این مطلب نظر دهید