ترامپ می گوید ماه مال آمریکا است
به گزارش بست روید، دونالد ترامپ، رئیس دولت آمریکا سابقه ای طولانی در مطرح کردن اظهارات جنجالی در رابطه با تغییر مرزها، تصاحب سرزمین ها و تغییر نام مکانها دارد و از زمان بازگشتش به کاخ سفید، این رویکرد را با شدت بیشتری دنبال کرده است.
به گزارش بست روید به نقل از خبر آنلاین، به نقل از زومیت، ترامپ بتازگی در مجموعه ای از پست های جدید در شبکه اجتماعی «تروث سوشال» که متعلق به خودش است، مدعی شده که ماه به ایالات متحده متعلق می باشد. وی همزمان پیشنهاد داده که ایالت نیومکزیکو در جنوب ایالات متحده هم به «نیوآمریکا» تغییر نام دهد.
ما حالا در دنیایی زندگی می نماییم که رئیس جمهوری حقیقی ایالات متحده، نمی تواند جلوی خودش را بگیرد و از انتشار روزانه تصاویر و ویدیوهای تولیدشده با هوش مصنوعی در رابطه با موضوعات مختلف دست بردارد.
چند پست اخیر ترامپ توجه رسانه ها را به خود جلب کرده اند. بخشی از این توجه هم به تغییر نام اخیر خلیج مکزیک و دریاچه انتاریو مربوط می شود. یکی از این پست ها، پیشنهاد می دهد که نام ایالت نیومکزیکو به نیوامریکا تغییر کند و دیگری مدعی است که ماه به ایالات متحده متعلق می باشد.
چه کسی مالک ماه است؟ توافق هایی بین المللی وجود دارند که مانع از آن می شوند که آمریکا یا هر کشور دیگری ادعای مالکیت ماه را مطرح کند.
در سال ۱۹۶۷، ۱۱۱ کشور به «معاهده فضای ماورای جو» پیوستند. معاهده ای که یکی از مهم ترین چارچوب های حقوق بین الملل در رابطه با کارهای بشر فراتر از محدوده زمین بحساب می آید. این معاهده موضوعات مختلفی را پوشش می دهد.
معاهده فضای ماورای جو به صراحت می گوید: «فضای ماورای جو، از راه ادعای حاکمیت، استفاده یا اشغال یا به هر طریق دیگری، مشمول تملک ملی نخواهد بود.» به بیان ساده تر، هیچ کشوری نمی تواند پرچمش را در گوشه ای از املاک و مستغلات کیهانی فرو کند و اعلام نماید که آنجا متعلق به او است.
قانون تملک ناپذیری در رابطه با کل فضا صدق می کند چه ماه باشد، چه مریخ و چه حتی مشتری البته اگر کسی بلندپروازی واقعا نامعقولی داشته باشد و فکر کند می شود یک غول گازی را هم صاحب شد.
میشل هانلون، مدرس حقوق هوا و فضا و مشاور پژوهشی در مرکز حقوق هوا و فضا در دانشکده حقوق دانشگاه می سی سی پی، می گوید: «مهم ترین اصل معاهده فضای ماورای جو این است که فضا متعلق به همه است و همگان باید آزادی اکتشاف و دسترسی به تمام مناطق را داشته باشند.» او اضافه کرد: «اصل مهم دیگر این است که هیچ کشوری نمی تواند در فضا ادعای مالکیت سرزمینی کند. هیچ کس چنین اختیاری در رابطه با ماه ندارد.»
اگر کسی روی ماه ساخت وساز کند چه؟ ماجرا وقتی کمی پیچیده تر می شود که بحث ساخت وساز حقیقی روی ماه مطرح شود. هانلون توضیح داد: «اگر درحال ساخت ایستگاههای تحقیقاتی روی ماه باشید، معاهده فضای ماورای جو بیان می کند که اگر هدف از ساخت پایگاه، انجام فعالیت علمی باشد، این کار مجاز است؛ البته به شرطی که تمام اطلاعات خویش را با دیگران به اشتراک بگذارید.»
هانلون اضافه کرد: «اما ساخت هتل روی ماه چطور؟ هیچ کس صلاحیت ندارد که بگوید، بله، شما می توانید هتل بسازید.»
خلاصه این که معاهده بین المللی دراین خصوص کاملا صریح است و آمریکا هم به آن پیوسته است. این مورد در نگاه اول اطمینان بخش به نظر می آید، اما رئیس جمهوری آمریکا دقیقا به پایبندی همیشگی به توافق های بین المللی شهرت ندارد و بارها از پیمان های مختلف خارج شده است.
پیتر هیگ، تحلیلگر صنعت فضایی می گوید: «در حقیقت، تنها مقررات بین المللی ای که وجود دارند، قوانینی هستند که قدرت یا قدرت های برتر آنها را اعمال می کنند و آن قدرت برتر می تواند هر زمان که بخواهد قوانین موجود را زیر پا بگذارد.»
هیگ اضافه کرد: «هیچ کدام از امضاکنندگان اصلی معاهده فضای ماورای جو، سخت گیرانه ترین بخش های آن، همچون محدودیت های در ارتباط با ادعاهای سرزمینی و کارهای نظامی را تعهداتی نمی دانند که الزاماً به آنها پایبند خواهند ماند.» این معاهده سند جادویی نیست که صرفا با وجود داشتنش، مانع از تخلف در فضا شود؛ بلکه تعهدی است برای اجرای این قوانین از راه فشارها و سازوکارهایی که روی زمین اعمال می شوند.
هنوز نمی دانیم اگر کشوری تلاش کند مالکیت ماه را به نام خود ثبت کند، جهان چطور واکنش نشان خواهد داد. با توجه به این که موانع اصلی همچنان رسیدن به ماه و ماندن در آن برای دوره های طولانی هستند، فعلا انتظار نداشته باشید قمر طبیعی زمین به این زودی ها به قلمرو آمریکا تبدیل گردد.
آیا شرکتها می توانند صاحب ماه شوند؟ شاید در نگاه اول به نظر برسد ممنوعیت مالکیت ماه فقط کشورها را هدف گرفته است و شرکت های خصوصی بتوانند با ثبت یک قطعه زمین روی ماه، راهی برای دورزدن این ممنوعیت پیدا کند. اما معاهده فضای ماورای جو چنین راه ساده ای را در اختیار شرکتها نمی گذارد.
ماده ۶ معاهده می گوید دولت ها در قبال کارهای فضایی نهادهای غیردولتی، همچون شرکت های خصوصی، مسئولیت بین المللی دارند و فعالیت این نهادها در ماه و دیگر اجرام آسمانی باید با اجازه و تحت نظارت دولت مربوطه صورت گیرد. بدین سبب یک شرکت آمریکایی نمی تواند صرفا بدین سبب که ماهیت خصوصی دارد، از محدودیت های معاهده فرار کند.
اما حالا سؤال مهم تر بعدی مطرح می شود: اگر یک شرکت نتواند مالک بخشی از ماه شود، آیا می تواند منابعی را که از ماه استخراج می کند مالک شود؟ اینجا وارد یکی از بحث برانگیزترین موضوعات حقوق فضایی می شویم.
استخراج یک منبع با تصاحب سرزمینی که منبع در آن قرار دارد، از نظر حقوقی الزاماً یکسان نیست. بعنوان مثال، اگر در آینده شرکتی آب یخ زده موجود در خاک ماه را استخراج کند، پاسخ این پرسش که آیا شرکت مالک آن قسمت از سطح ماه شده، روشن است: خیر. درمقابل، پرسش اصلی این است که آیا شرکت می تواند بعد از استخراج مواد ماه، صاحب آن مواد شود، آنرا استفاده نماید یا بفروشد؟
در این حوزه، موضع برخی کشورها روشن تر از متن خود معاهده است. توافق های آرتمیس که به رهبری آمریکا شکل گرفته اند، تصریح می کنند که استخراج و استفاده از منابع فضایی، همچون منابع موجود در سطح یا زیرسطح ماه، می تواند با معاهده فضای ماورای جو سازگار باشد و استخراج منابع به خودی خود به مفهوم تملک ملی ماه نیست.
آمریکا حتی در سال ۲۰۱۵ قانونی تصویب کرد که به شهروندان و شرکت های آمریکایی اجازه می دهد در قالب قوانین و تعهدات بین المللی، منابع فضایی استخراج شده را در اختیار داشته باشند، مالکشان شوند، آنها را منتقل و بهره گیرند و بفروشند. همان قانون با این وجود تصریح می کند که آمریکا با تصویب آن، هیچ ادعایی نسبت به حاکمیت یا مالکیت خود اجرام آسمانی مطرح نمی کند.
البته اینجا هنوز یک نکته مهم وجود دارد: اجماع جهانی کاملی در رابطه با حدود دقیق این حق وجود ندارد. توافق های آرتمیس تنها میان کشورهای امضاکننده خودشان چارچوب مشترکی ایجاد می کنند و الزاماً دیدگاه تمام کشورهای جهان را نمایندگی نمی کنند. حتی در رابطه با این که دقیقا چه نوع فعالیتهایی را میتوان «استخراج و استفاده از منابع» دانست و چه زمانی چنین فعالیتی عملا به ایجاد حق انحصاری بر یک منطقه منجر می شود، بحث حقوقی ادامه دارد.
به بیان ساده، قوانین کنونی راهی برای خریدن ماه به شرکتها نمی دهند؛ اما احتمال فعالیت اقتصادی روی ماه و استفاده تجاری از منابع آنرا هم به صورت کامل منتفی نکرده اند. شاید در آینده کسی نتواند سند مالکیت زمین ماه را در دست بگیرد، اما بتواند مالک چیزی باشد که از ماه به دست آورده است.
درنهایت مساله فقط آن چیزی نیست که روی کاغذ در معاهدات بین المللی نوشته شده است. همان گونه که هیگ اشاره نمود، مساله اعمال قدرت است؛ بدین مفهوم که در آینده هر شرکت یا کشور برتری که بتواند زنجیره ای پایدار برای استخراج منابع ماه، تولید مواد کاربردی و انتقال آنها به زمین بوجود آورد، امکان دارد در عمل حاکمیت خویش را بر محدوده ی استقرار خود در ماه اعمال نماید و مانع از فعالیت دیگر بازیگران در آنجا شود. در این صورت، کشورهای دیگر احیانا ابزار عملی چندانی برای به چالش کشیدن این کنترل نخواهند داشت.
منبع: بست روید
این مطلب بست روید چطور بود؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات کاربران در مورد این مطلب بست روید
لطفا شما هم در مورد این مطلب نظر دهید