خشکسالی، گرسنگی و مواجهه با انسان خردمند، آخرین فصل زندگی هابیت ها را رقم زد
به گزارش بست روید، پایان قصه ی انسان تبار باستانی «هابیت» با خشکسالی و فوران آتشفشان رقم خورد، اما ضربه ی غائی را رقیبی تازه نفس وارد کرد: انسان های مدرن.
به گزارش بست روید به نقل از خبر آنلاین و برپایه گزارش زومیت، پژوهشی جدید پرده از سناریوی غم انگیز انقراض گونه ی باستانی و کوتاه قامت انسان فلورسی یا هومو فلورسیئنسیس (Homo floresiensis) برمی دارد. این انسان تباران که به علت جثه ی کوچکشان به «هابیت» معروف شده اند، حدود ۵۰ هزار سال پیش ناپدید شدند و حالا می دانیم که خشکسالی ویرانگری آنها را از پناهگاه امن خود در غارهای جزیره ی فلورس اندونزی بیرون راند و مستقیماً در راه مواجهه با اجداد ما قرار داد.
نتایج تازه ی باستان شناسان نشان داده است که کاهش شدید بارندگی، زنجیره ی غذایی هابیت ها را از هم پاشید. سپس با کاهش شکارهای اصلی شان، وادار به مهاجرت شدند و در قلمرو جدید، با رقیبی هوشمندتر و سازگارتر رو به رو شدند.
دانشمندان برای بازسازی آب وهوای گذشته ی جزیره، به سراغ مدرکی غیرمنتظره رفتند: ستون سنگی غول پیکری به نام استالاگمیت که در غاری نزدیک محل زندگی هابیت ها قرار داشت. این ستون ها لایه لایه و در طول هزاران سال با چکیدن قطرات آب معدنی شکل می گیرند و مانند یک آرشیو طبیعی عمل می کنند.
تیم پژوهش با تحلیل نسبت مواد معدنی در لایه های مختلف، به کشف تعجب آور ای رسیدند. متوسط بارش سالانه از ۱٬۵۶۰ میلی متر در ۷۶ هزار سال پیش، به تنها ۹۹۰ میلی متر در ۶۱ هزار سال پیش کم شده بود. این دوره ی خشک و بی رحم تا حدود ۵۰ هزار سال پیش ادامه یافت؛ درست زمانیکه هابیت ها برای همیشه از صحنه ی روزگار محو شدند.
خشکسالی یک اثر دومینویی داشت. شکار اصلی هابیت ها، گونه ای از فیل های باستانی به نام «استگودون» بود. تحلیل دندان های این موجودات نشان داد که جمعیت آنها همزمان با خشک شدن جزیره بشدت کم شد. گرسنگی، هابیت ها را وادار کرد تا به دنبال آخرین بازماندگان استگودون ها، بسمت سواحل مرطوب تر جزیره حرکت کنند.
بازسازی گونه ی باستانی و کوتاه قامت انسان فلورسی یا هومو فلورسیئنسیس (Homo floresiensis).
عکاس: Bill O'Leary / The Washington Post
نیک اسکروکستون، یکی از نویسندگان اصلی پژوهش از کالج دانشگاهی دوبلین، سناریو را چنین توصیف می کند: «حدس می زنیم که با کاهش جریان رودخانه ها، جمعیت استگودون بسمت منابع آبی پایدارتر در سواحل رفتند. منطقی است که هابیت ها هم به دنبال آنها رفته باشند.»
اما مهاجرت، هابیت ها را با تازه واردهای خطرناکی رو به رو کرد. انسان های مدرن یا هومو ساپینس (Homo sapiens)، دقیقا در همان دوره درحال گسترش در سرتاسر منطقه بودند. برخورد این دو گونه به رقابت بر سر منابع محدود و حتی درگیری مستقیم منجر گردید. گویی این تمام ماجرا نبود، چون که فوران آتشفشانی عظیمی هم در همان زمان جزیره را با خاکستر پوشاند و شرایط را برای هابیت های تحت فشار، سخت تر کرد.
در یک جزیره، فضا و منابع محدود است. وقتی هوا خشک می شود، یک حیوان نمی تواند به آسانی جزیره را ترک کند. هر پناهگاه باقیمانده به سرعت شلوغ و غیرقابل استفاده خواهد شد.
به نظر می آید هابیت ها قربانی ترکیبی بی رحمانه از تغییر اقلیم، بلایای طبیعی و ظهور یک رقیب قدرتمند شدند؛ داستانی که نشان داده است حتی مقاوم ترین گونه ها هم در مقابل تغییرات بزرگ محیطی و رقابت، صدمه پذیر هستند.
سپس با کاهش شکارهای اصلی شان، ملزم به مهاجرت شدند و در قلمرو جدید، با رقیبی هوشمندتر و سازگارتر مواجه شدند. متوسط بارندگی سالانه از ۱٬۵۶۰ میلی متر در ۷۶ هزار سال پیش، به تنها ۹۹۰ میلی متر در ۶۱ هزار سال پیش کم شده بود.
منبع: bestroid.ir
این مطلب بست روید چطور بود؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات کاربران در مورد این مطلب بست روید
لطفا شما هم در مورد این مطلب نظر دهید